نامه ‏ای به دست ابوذر رسيد آن را باز كرد و خواند . از راه دور آمده‏ بود . شخصی به وسيله نامه از او تقاضای اندرز جامعی كرده بود . او ازكسانی بود كه ابوذر را می‏شناخت كه چقدر مورد توجه رسول اكرم بوده ، ورسول اكرم چه قدر او را مورد عنايت قرار می‏داده ، و باسخنان بلند وپرمعنای خويش به او حكمت می‏آموخته است .ابوذر در پاسخ فقط يك جمله نوشت ، يك جمله كوتاه : " با آن كس كه‏ بيش از همه مردم او را دوست می‏داری ، بدی و دشمنی مكن " . نامه رابست و برای طرف فرستاد .آن شخص بعد از آنكه نامه ابوذر را باز كرد و خواند ، چيزی از آن سر در نياورد . با خود گفت ، يعنی چه ؟ مقصودچيست ؟ با آن كس كه بيش از همه مردم او رادوست می‏داری بدی و دشمنی‏ نكن ، يعنی چه ؟ اينكه از قبيل توضيح واضحات است ، مگر ممكن است كه ‏آدمی ، محبوبی داشته باشد  آن هم عزيزترين محبوبها و با او بدی بكند ؟ !
بدی كه نمی‏كند سهل است ، مال و جان و هستی خود را در پای او می‏ريزد وفدا می‏كند .از طرف ديگر باخود انديشيد كه شخصيت گوينده جمله را نبايد از نظر دورداشت ، گوينده اين جمله ابوذر است . ابوذر ، لقمان امت است و عقلی‏ حكيمانه دارد ، چاره ‏ای نيست بايد از خودش توضيح بخواهم .مجددا نامه‏ ای به ابوذر نوشت و توضيح خواست .ابوذر در جواب نوشت : " مقصودم از محبوبترين و عزيزترين افراد درنزد تو همان خودت هستی . مقصودم شخص ديگری نيست . تو خودت را از همه‏ مردم بيشتر دوست می‏داری . اينكه گفتم با محبوبترين عزيزانت دشمنی نكن ، يعنی با خودت خصمانه ‏رفتار نكن . مگر نمی‏دانی هر خلاف و گناهی كه انسان مرتكب می‏شود ،مستقيما صدمه ‏اش برخودش وارد می‏شود و ضررش دامن خودش را می‏گيرد .

منبع : داستان راستان ج1ص 143