مسئولين ما بايد خود را در معرض انتقاد قرار دهند نه اينكه اگر كسي انتقاد كرد به صرف يك انتقاد او را خارج از نظام يا ضد نظام يا ضد ولايت فقيه خطاب كنند.در موارد زيادي در روايات وارد شده كه اشخاصي توهين هايي به ائمه معصومين ميكردند و آنها به نرمي جواب آنها را ميدادند و ميفرمودند اگر اين صفت كه گفتي در من وجود دارد خدا مرا ببخشد و اگر وجود ندارد خدا تو را ببخشد.

مدح حاکمیّت بهتر است یا انتقاد؟

در تعليمات ديني و عقائد اسلامي ما اثراتي بر مدح و انتقاد مترتب شده است كه به چند نمونه از آن اشاراتي ميكنيم.

مدح، چه مدح شخص عادي باشد چه مدح حاكم باشد چه مدح عالم باشد چه مدح هر شخصي كه كار خاصي را به انجام رسانيده يا در حال انجام آن است به هيچ وجه به نفع شخص نبوده همچنانكه در تربيت شاگردان چه در علوم ظاهري اعم از علوم دانشگاهي و حوزوي و چه در علوم باطني كه علم معرفت خدا باشد هيچ وقت استاد شاگردي را كه علاقه به پيشرفت او دارد را طوري مدح نميكند كه خيال كند به آخر راه رسيده و هيچ عيب و ايرادي ندارد.

بله گاهي تشويق از طرف استاد براي شاگرد نافع است كه فرق بين مدح و تشويق هاي نافع بر كسي مخفي نيست.مدح چه راست باشد يا دروغ موجب ميشود كه شخص عيوب خود را ناديده گرفته يا اصلا متوجه آن نشود ،موجب اين ميشود كه شخص مغرور شود چنانكه در روايات وارد شده است كه در حضور شخصي او را مدح نكنيد و  از حضرت امام خميني نقل شده كه در جواب مدح ايشان فرمودند من هم نفس دارم.

خلاصه مدح و تملق گويي در اكثر قريب به اتفاق مواردش مفيد نيست بلكه ضار است علي الخصوص اگر اين مدح متعلق به حاكم باشد مدح كردن حاكم توسط اطرافيان جز ضرر براي او چيز ديگري ندارد و آن به چند دليل است:

1- نديدن نقائص حكومت و بر طرف نكردن آن

2- مغرور شدن حاكم كه موجب سقوط او از جايگاه تقرب به خدا ميشود

3- راضي پنداشتن همه مردم از خود و صحيح دانستن افعال خود و سركوب مخالفين كه قطعا به ضرر حكومت و موجب تضيعف آن است

لذا در عهدنامه اي كه آقا اميرالمومنين (ع) به مالك اشتر نوشتند اين مطلب را متذكر ميشوند كه دور كن از خودت كساني را كه تملق تو را ميگويند و استقبال كن از كساني كه به تو انتقاد ميكنند.

بنابرين مدح مسئولين نظام توسط اطرافيان در غالب موارد خواسته يا ناخواسته موجب تضعيف نظام است

اما انتقاد به هيچ وجه اين آثار منفي بر آن بار نيست و قطعا موجب پيشرفت است لذا در روايات وارد شده كه بهترين دوست كسي است كه عيوب تو را به تو هديه دهد.

و اگر انتقاد صحيح باشد و واقعا آن عيب مورد نظر در شخص مورد انتقاد وجود داشته باشد و او ظرفيت انتقاد را داشته باشد در خود تامل كرده و عيب را بر طرف ميكند و پيشرفت مي كند و اگر در او وجود نداشته باشد خدا را شكر كرده و به كار صحيح خود ادامه ميدهد.

مسئولين ما بايد خود را در معرض انتقاد قرار دهند نه اينكه اگر كسي انتقاد كرد به صرف يك انتقاد او را خارج از نظام يا ضد نظام يا ضد ولايت فقيه خطاب كنند.در موارد زيادي در روايات وارد شده كه اشخاصي توهين هايي به ائمه معصومين ميكردند و آنها به نرمي جواب آنها را ميدادند و ميفرمودند اگر اين صفت كه گفتي در من وجود دارد خدا مرا ببخشد و اگر وجود ندارد خدا تو را ببخشد.

لذا عقيده ما اين است و اين عقيده برگفته از شريعت متعالي اسلام است كه مدح مسئولين نظام علي الخصوص رهبر معظم انقلاب توسط اطرافيان علي الخصوص اعضاي مجلس خبرگان چه راست و چه دروغ هيچ گاه به نفع ايشان نبوده و تقويت نظام و رهبري محقق نميشود الّا به انتقادصحیح.