یکی از مواردی که بسیار وعده عذاب وگرفتاری داده شده در مورد حکمرانان است به عنوان مثال فرموده اند: اگر کسی بداند که از او بهتر برای تصدی فلان منصب اجتماعی است ولی او خود را جلو بیندازد وآن منصب را تصاحب کند چنین شخصی( فقدخان ورسوله والمسلمین/الغدیر8 ص291) به خدا و پیامبر و مسلمین خیانت کرده.

 او مردم را به خودش دعوت می‌كرد نه به خدای‌تعالی، داعی خودش بود؛ یعنی اینكه هیچ نصبی از طرف پروردگار نداشت، از طرف پیامبر اكرم-صلی الله علیه و آله- نداشت، از طرف امیرالمؤمنین-علیه السلام- نصب نشده بود، منصوب هیچ‌كس نبود به عبارت دیگر، دلیلی و برهانی از طرف خدا برای دعوت مردم به خودش نداشت؛ اما حسین-علیه السلام- مردم را دعوت به خدا می‌نماید، اگر می‌گوید من امامم دلیل دارد، از علی-علیه السلام- دلیل دارد، از رسول خدا-صلی الله علیه و آله- حجّت دارد، از خدای‌تعالی بیّنه دارد، آن علمش، آن معجزات و كراماتی كه دارد، احاطه‌اش به قرآن و سنت، فضایل اخلاقی‌اش، همه و همه، دلیل حضرت می‌باشد.

آیا اگر بگوییم علی (ع) را خلیفه اول می دانیم نه چهارم، واقع هم همین است یا اینکه نه ؛ بلکه او را در عمل خلیفه چهارم می دانیم؛ یعنی خلیفه اول را که باید اطاعت شود را هوی نفس وخواسته های نفسانی، دوم را پست ومقام ومنزلت اجتماعی که باید حفظ شود حال به هر قیمتی، سوم اطرافیان وگروهی که ما را در این مقام حفظ می کنند و چهارم علی (ع) آن هم آن قسمت از کارها وسخنانش که به درد وضع موجود بخورد نه خودش علی الاطلاق.

      واي بر مسلمانان كه امت همچو يزيدي را حاكم خود ببيند و گرفتار ولايت چون او شود. من از جدّم رسول خدا(ص) شنيدم كه مي‌فرمود: خلافت بر آل ابي سفيان حرام است و هرگاه ديديد كه معاويه بر منبر من نشسته است، شكمش را پاره كنيد. اين اخطار رسول خدا(ص) را شنيدند، اما بدان عمل نكردند و نتيجه‌اش را ديدند و به ظالمي چون يزيد كه هيچ احترامي براي اسلام و مسلمين قائل نبود، مبتلا شدند و او چه جنايت‌ها كه كرد. تذكرات پياپي حضرت اميرالمؤمنين(ع) در اين رابطه را شنيدند كه بارها مردم را متوجه خطر استبداد معاويه مي‌نمود و مرتب مي‌فرمود: اگر معاويه پا برجا باشد، همه چيز را از بين مي‌برد 

بسم الله الرحمن الرحیم

پذیرفتن ولایت علوی از سخن تا عمل (قسمت اول)

هر چند در بایکوت خبری شدید نگذاشتند دیگران (مردم) متوجه شوند چه خبر است اما شاید جسته وگریخته با خبر شده باشند؛ کسانی که از کنار حرم مطهر احمد بن موسی گذشته وبعضی تجمعات آشوبگران در خیابان را دیده وشنیدند شعارهایی در حمایت از ظاهرا، ولایت فقیه ومخالفت گستاخانه وساختار شکنانه با بعضی مراجع وعلما ؛که بی هیچ ترس و واهمه ای اقدام به برهم زدن نظم و آرامش جامعه می نمودند به علاوه تشویش اذهان عمومی، اما به جای آنکه این تعداد معدود معلوم الحال که انشاء الله فقط ادای اوباش را در می آورند نه اینکه از همان قماش باشند را تحت تعقیب قرار دهند، کسانی دستگیر و مورد تعرض نیروهای امنیتی (نه انتظامی) واقع شدند که فقط برای اقامه نماز در مسجد جمع شده بودند.

حال سئوال این است که آیا مرجعی برای رسیدگی به شکایت از ظلمها واجحافی که بر مومنین وانقلابیون واز جان گذشتگان دوران مقدس روا شده هست یا نه؟

اگر نیست، وعلی الاسلام، السلام که در جامعه ای که خود را امّ القرای ممالک اسلامی ومهد تمدن وپایتخت تشیّع علوی قلمداد می کند، در منظر و مرآی مردم، شیعیان امیر المومنین را  اینگونه مورد تعرض قرار می دهد و آب از آب تکان نخورد.

و اگر هم هست پس چرا پاسخی به ندای یا للمسلمین این جانبازان، خانواده شهداء، طلّاب، و مومنین به اسلام ،اصل نظام جمهوری اسلامی، که به عشق امیر المومنین وحفاظت ازانقلاب وخون و آرمان شهدا در همان پایگاهی جمع شده واقامه نماز می کنند که قبل از انقلاب تا تمامی دوران دفاع مقدّس مهد شهیدانی بوده که جان خود را برای حفظ اسلام وانقلاب و ولایت فقیه دادند.

آری مخالفان این مومنین که با چوب وسنگ به مسجد حمله نموده وضمن تخریب وهتک حرمت این مکان مقدس در پشت بام مسجد به پایکوبی وشادی آن هم در ایام سوگواری حضرت سید الشهداء پرداختند، نباید هیچ احتمالی دهند که شاید به این جرائم رسیدگی شود؟ و با خیالی آسوده هر کاری بخواهند بکنند؟ اما اهل مسجد هر آن مترصّد دستگیری باشند که چرا در این مسجد اقامه نماز می کنید؟

آیا حسادت از دلدادگی مردم شیراز به مسجد قبا وحضرت آیت الله دستغیب باید کار را به اینجا برساند که آبروی نظام وتشیّع هم قربانی شود؟

من نمى دانم چه جور شده است که هر که به هرکس دلش مى خواهد هر چى مى گويد...مع الاسف در بين جوانهاى ما هم اشخاصى هستند زودباور.به مجرد اينکه مى گويند فلانى بله ، امريکايى است، مى بينيم که يک عده از جوانها هم باورشان مى آيد که امريکايى است! فلانى انگليسى است.

حضرت آیت الله سید محمد هاشم دستغیب:

هيچ كس حق ندارد به خانه يا مغازه و يا محل كار شخصى كسى بدون اذن صاحب آنها وارد شود يا كسى را جلب كند، يا به نام كشف جرم يا ارتكاب گناه تعقيب و مراقبت نمايد، و يا نسبت به فردى اهانت نموده و اعمال غير انسانى- اسلامى مرتكب شود، يا به تلفن يا نوار ضبط صوت ديگرى به نام كشف جرم يا كشف مركز گناه گوش كند، و يا براى كشف گناه و جرم هر چند گناه بزرگ باشد، شنود بگذارد و يا دنبال اسرار مردم باشد، و تجسس از گناهان غير نمايد يا اسرارى كه از غير به او رسيده و لو براى يك نفر فاش كند. تمام اينها جرم [و] گناه است و بعضى از آنها چون اشاعه فحشا و گناهان از كباير بسيار بزرگ است، و مرتكبين هر يك از امور فوق مجرم و مستحق تعزير شرعى هستند وبعضى از آنها موجب حد شرعى مى‏باشد.

  چه معنايى دارد بين برادران مؤمن، ناسزا و دشمنى رواج داشته باشد و هر گروهى مرگ بر ديگرى گويد. بى‏ترديد اگر همه مطابق قرآن و سنت عمل كنند، اختلافات رخت برمى بندد و صلح و دوستى فراگير مى‏شود

كسى نبايد به صرف شنيدن چند سخنرانى گمان كند سرآمد همگان است و حتى به علما و اهل تقوا خرده بگيرد

حضرت آيت‏اللَّه العظمى منتظرى‏رحمه الله در طول مدت عمر خود زجر بسيار كشيد اما بى شك خداوند در عالم ديگر همه آنها را تلافى خواهد كرد. ديگران هر چه مى‏خواهند بگويند؛ كسى نمى‏تواند براى ديگرى نامه اعمال بسازد، نامه اعمال همگان در نزد پروردگار است و او با معيار خود و با ميزان قرآن و پيامبر و اهل بيت، به حساب خلق رسيدگى مى‏كند. درست است كه فرموده‏اند: »به سادات احترام كنيد، خوبيهايشان را به حساب خودشان و بديهايشان را به حساب ما بگذاريد». اما هر كس از رويه پيامبرصلى الله عليه وآله دورى گزيند آبروى رسول‏اللَّه را در خطر انداخته!  

  خدا رحمت كند حضرت آيت‏اللَّه العظمى شيخ حسينعلى منتظرى‏رحمه الله را و البته ايشان مورد رحمت قرار گرفته‏اند چرا كه آنچه وظيفه يك عالم با عمل است، در مدت عمر خود انجام داد و از ابتداى طلبگى وظيفه تحصيل علم و كسب تقوا را به خوبى ايفاء كرد. شايد اين امر براى بعضى ناخوشايند مى‏نمود اما به نظر اينجانب ايشان به وظيفه دينى خود و آنچه از قرآن و سنت تشخيص مى‏داد عمل مى‏كرد. به خصوص در اين اواخر فتاوائى كه صادر مى‏كرد و پاسخهايى كه به مسائل مى‏داد، بيانگر اين بود كه خود را در محضر پروردگار مى‏بيند و مواظب است تا مرتكب خلافى نشود. امروز نيز بطور قطع در نزد پروردگار، محبوب است و در حالى به نزد خداى تعالى رفت كه اهل تقوا بود و يقيناً آنچه به متقين وعده داده شده به ايشان ارزانى مى‏گردد.

  ضايعه اسفناك رحلت حضرت آيت اللَّه العظمى منتظرى‏رحمه الله را تسليت مى‏گوئيم. ايشان از شاگردان حضرت امام خمينى‏رحمه الله و حضرت آيت‏اللَّه العظمى بروجردى‏رحمه الله بود كه حضرت آيت‏اللَّه بروجردى از جهت فقهى بسيار از ايشان تعريف مى‏كرد .رحمت خدا به ايشان را كه «عاش سعيداً و مات سعيداً: سعادتمند زندگى كرد و سعادتمند از دنيا رفت». وزر و وبالى بر دوش نداشت و تا لحظات آخر عمر سعيش اين بود كه امر به معروف و نهى از منكر كند و آنچه را كه به صلاح امت اسلامى است بگويد و انجام دهد.

  اگر كسى مدتى از عمر خويش را به گناه و غفلت گذراند؛ قتل نفس و زنا كرد؛ شرك به خدا ورزيد و بت پرستيد، آيا راهى براى بازگشتش وجود دارد؟ بى‏ترديد خداوند اين افراد را اگر توبه كنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند، با آغوش باز مى‏پذيرد و به تعبير روايت مانند كسى كه شتر گمشده‏اش را در ميان بيابان مى‏يابد، خوشحال مى‏شود!؛ «إلاَّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صالِحاً».